“La función del Community Manager” txostena irakurri ostean, arlo honetan uste baina lan gehiago daudela ohartu naiz. Ez daude beti ikus-entzunezko komunikabideekin erlazionatutako lanak soilik: produkzio, kazetari, editore, argazkilari…

CM lana, adibidez nik ez nuen ezagutzen. Lana, ez zait astuna iruditzen. Finean, jendearekin kontaktuan zaude une oro sare sozialei (tuenti, facebook…), plataforma mikroblogin-ak (twitter) eta blogei esker besteak beste. Gainera, enpresa barnean ere denbora guztian harremanetan zaude eta hori dinamikoa iruditzen zait. Hala ere, CMaren inguruko gida honetan Maria-ren adibidea agertzen da zeinak lanbide hori duen. Berak egunean hamar ordu inguruko egiten ditu lan. Goizeko 9:00etan hasten baita eta arratxaldeko 7:30etan amaitzen baitu.

Hala eta guztiz ere, nik nahiago ditut parez pareko harremanak. Hau da, ordenagailu pantaila edota beste edozer bitartekari izan ordez beste pertsonak aurrean dituzunak. Horrela pertsona gertuagotik ezagutzen duzula uste dut. Gainera sare sozialak, blogak eta plataforma mikroblogin-ak denbora pasa dira niretzat, beste hitz batzuetan esanda, nire denbora librean erabiltzen ditut. Honetaz gain nahiago dut beste dinamismo bateko lanak, hau da, telebistan edo irratian editore lanak adibidez edo hizlari lanak…

Beraz, iritzi kontrajarria dut CM lanaren inguruan. Alde batetik, lan mundu hau ezagutzeko arazorik ez nuke izango baina bestalde, beste lan mota batzuk interesgarriagoak iruditzen zaizkit.

Bigarren egun honek lehenaren dinamika berbera zuen. Lehen atalean ikasleen film laburrak eta bigarren atalean hitzaldia. Hitzaldi honen ildoa “nola egin film motz bat hiru eurorekin” zen. Horretarako Pentejo eta Gorrotxatepek izan ziren hizlari.

Ni lehen saioan egon nintzen soilik eta esan film motzak onak iruditu zitzaizkidala. Bost ikusi genituen: Zorion hutsa, Eskale egun batez, Gelditu, Hutsik eta Ametsak errealitate bihurtzen direnean. Gidoi landuak zituzten eta hauek ondo garatu zirela uste dut.

Honenbestez, ikasleen lana ona iruditu zait. Nire lehen urtea da HUHEZINEMAren ikuslego bezala eta egia esan, ikus-entzunezko ikasle izanik, etorkizunerako gogoak ipintzen dizkizula esango nuke. Zuk ere, dokumental eta film motzak egiteko gogoa, lanean jarraitzeko indarra.

Mila esker HUHEZINEMA

Ni ere beldurtuta nago eta komunera sartu naiz berriz ere, ezkutaleku bila. Minutuak igaro ditut komunean zer egin ez nekiela, soluzio baten bila. Geldi egon ezinik nebilela, eskua patrikan sartu eta sakeleko telefonoa soinean nuena ohartu naiz. Hartu eta amari deitu diot, instintiboki, usadioa delako alegia.

Akaso oker egin dut, orain ama ere azkazalik gabe baitago, nerbio bizian. Amak hertzaintzari deituko ziola esan dit eta nik, komunikabideei ere helarazteko eskatu diot. Ahal den azkarren laguntza behar dut eta egun teknologien indarrekin, kontuak hara eta honuntza barreiatzeko ahalmenarekin, apika, nor edo nor unibertsitatera gerturatuko da laguntza eskeiniz. Akaso, ekimen bat ere sortzen da zeinak arazoa konpondu dezakeen. Nork daki?

Nik sakeleko telefonoa ixilean ipini eta patrikan gorde dut berriz ere. Esperoan nago, ea teknologiek uste dugun indarra duten esperantzarekin.

Lehen atalaren inguruan esan, HUHEZINEMAk duen oihartzuna kontuan hartuta ikuslego gutxi egon zela, nire ustetan. Egia da aretoa ia beterik zegoela baina kontuan hartuta ikuslegoaren parte dokumentalak egin zituzten ikasleak zirela, labur geratzen da partaidetza. Oraindik laburrago egindako lanen kalitatea kontuan hartuta, izan ere oso lan polittak iruditu zitzaizkidan. Duten kapital urriarekin lan ederrak egin zituzten orok.

Bigarren zatian, Cote Camacho izan genuen hizlari. Lehen ataletik bigarren atalera jendeak alde egin zuen, HUHEZIko kapera ia hutsik utzik. Nire iritziz, kaperan artista haundi bat utzi zuten beraien zai, hala ere, asteartean ez zuen artista kutsu hori bere hitzetan erakutsi. Izan ere, Iban Del Campo-k zuzendutako elkarrizketa honetan Cote-k ez zuen galdera askorik erantzun ez eta hauek erantzuteko interesa zuela azaldu ere. Hala ere, amaieran margotzen ibili zen eta hor bai erakutsi zuela barnean daraman artista.

Bi atalen ondoren lunch-a egon zen. Afaria izan zen askorentzat, janari asko baitzuten aukeran.

2010ko lehen HUHEZINEMA saioa izan zen hau, eta niretzat nire bizitzako lehen saioa izan zen. Gustora irten nintzen bertatik, lan politak ikusteko aukera izan bait nuen.

Goiena izan da komunitatea gaia errealitatearekin lotzeko erabili duen adibide trinkoena. Berak, Goienan egiten du lan. Irabazi asmorik gabe koperatiba da, zeina euskaraz diarduen. Zerbitzu izaera daka eta komunitate bezala ere definitu du. Beraien komunitatea, entzule-irakurle kopurua (2400 bisita goiena.net-en egunero), nahiko zabala da hizkuntza euskera dela kontuan hartuta.

Komunitatea anintza da ideologian, pentsakera, izaeran, jokaeran eta hori jakinda, Iban eta bere lankideak lerratzearen aurka daude. Beraiek notiziaren alde guztiak erakusten dituzte, informazio osatuena emateko asmotan. Beraz, denetik eta denontzat da Goiena.

Era desberdin batean komunikatzen duzu komunitatearen arabera. Adibidez, goienak ezberdin komunikatuko du webgunean ala egunkarian. Honekin erabiltzaileen gertutasuna lortzen dute eta hori ere helburuetako bat da beraientzat.

Gure kasuan, irakurri baina gehiago ikusi egiten dugula dio. Beraz, gu (Ikus-entzunezko lehen mailako ikasleak) erabiltzaileak izango bagina testuak ikusteko testu bat izan beharko luke. Hau, erabiltzaileak duen garrantziarekin lotuko nuke. Izan ere, egun erabiltzaileak hautatzen du nahi duena. Hori horrela izanik, erabiltzaileak jaso nahi duen hori jaso ahal izatea da beraiek lortu behar dutena.

Zenbat aldatu den teknologiaren dinamika…

Garai berri hauetan nire izen-abizena ipini dut eta 28.200 emaitza ageri zaizkit. Emaitza guzti hauetatik gutxi batzuk dira soilik nire pertsonari zuzenduak, baina hasierako orrialdeetan portzentaia aldatu egiten da.

Gainera, harrigarria da emaitza hauek nola aldatzen diren. Hasiera batean izena ipini eta lehen orrian emaitza batzuk agertu zaizkit eta geroago emaitza hauek aldatu egin dira.

Orokorrean emaitzak honakoak izan dira bilaketako lehen lau orriak kontuan hartuta:

Kontuan hartu behar dugu grafikoa  30 dokumentuetatik 13 niri buruzkoak izanda egin dudala. Beraz %43a da niri egokitua.

Argazkiei dagokienez, 1960 irudi daude. Ez naiz ageri irudi bakar batean ere. Oro har badaude irudiak niri dagozkidanak zeinak flickr-ekoak edota nere facebook-eko lagunenak diren.

Harrigarria da google-n (link) bildu daitekeen informazio guztia. Betiko leloa, internetaren erabilera zaindu behar dugu. Izan ere, google-n gure izena ipintzea otzen bazaio edonorri, egiten dugun ia oro aurki dezake. Beraz, sarean zintzilikatzen dugunarekin kontuz ibili behar gara, zintzilikatu dugun hori pribatutasunean gorde nahi badugu.

Malkoak irribarre bilakatu zitzaizkidan herenegun, Egunkaria absolbitu baitzuten. Hala ere, ez da nahikoa akzio on hori zazpi urteetan egunero-egunero malkoak isuri dituzten haientzat, zazpi urtetan kartzeleko barrote harten torturak sufritu dituzten haientzat ezta zazpi urtetan itxaropena izan duten haientzat ere. Justizia non egon da zazpi urte hauetan?

2003an itxi zuten Egunkaria ETAk gidatua zela, hau da, erabakiak banda terrorista honek hartzen zituela argudio moduan erabiliz. Uriak 2004an esan zuen hitzekin bat nator: “Egunkaria nahi zutelako eta ahal zutelako itxi zuten”.

Euren tranpa propioan erori dira. “Lotxa sentitu behar da egunkari bat instrumentu terrorista bat bezala erabiltzeagatik. Hau zulo bat zen. Hau ETAren instrumentu bat zen, pistola bezala arma bat.” Horiek izan ziren Roman Cendoyaren hitzak edota ondorengo hauek Luis del Olmorenak “Euskadin ETA talde terroristaren  aparatu bat desegin da, Egunkaria egunkaria.” Hitz hauengatik diot, beraiei beraien hitzek jan diela, esan zutenarekin argi geratu baitzen beraiek bai daudela partidu politiko bati lotuta.

Hala ere, nire iritziz ez dago ezer apolitikoa, oro dago politika bati edota filosofia bati lotuta baina hori ohikotzat jotzen dut, normaltzat. Normaltzat jotzen ez dudana euskarazko egunkari ezker abertzale hau terrorismoarekin lotzea da prueba barik eta gainera, akusazio hori aurrera eramatea.

Aurrera, 7 urtez. 2548 egun kartzelan. Egun guzti hauen ondoren epaileak absolbitu egin du egunkaria. Bai, egunkaria absolbituta baina itxita. Justiziak ez du funtzionatzen, argi dago.

[AUDIO http://euskaltube.com/play_audio.php?audio=1792|TITLES=Egunkaria Podcast |WIDTH=480]

MUittu bizitza unibertsitarioaren mugimenduaren eskaintza ezin izan nuen alboratu. Errealeko bi jokalari (Mikel Gonzalez eta Markel Bergara), Iñaki de Mujikarekin batera unibertsitatean izan ziren solasaldi bat eskaintzeko asmotan. Eta nolako solasaldia gainera.

Mahai inguruan eseri eta ikastetxe nagusiko zuzendariak agurra eman ostean, Iñaki de Mujika hasi zen berbetan. Usadioa jarraituz, emozioa eskeiniz hitzaldiari. Galdera interesgarriak, gai mamitsuak…

Gainera, futbola eta ikasgela alderatu zituen. Batetik irakaslea eta entrenatzailea, taldekideak eta gelakideak… Arrazoi du, ez dago horrenbeste ezberdintasun bien artean. Izan ere, errealean ere talde lanean aritzen dira eta horrek konbibentzia bat egotea derrigortzen du.

Hala ere, hori ez da arazo, alkarrekin ederto konpontzen baitira. Gainera, beraiek zioten bezala, laguntasun hori zelaiean islatzen da. Eta begira zenbakiak; lehenak goaz bi puntutara.

Ilusioz ikusten zitzaien, gogotsu. Igoko garen esperantzarekin. Hala eta guztiz ere beraiek dira lehenak edozer gerta litekeena esaten, beraz esperoan jarraitzen dugu, igoeraren esperoan.

Batetik diseinua. Nik ezagutu orduko jada diseinua berria zen, berde kolorekoa baina lehenago urdina zen. Bestalde, urdin kolorea zuen garaietan testua besterik ez zenuen aurkitzen weblog honetan. Egun, testuez gain argazkiak eta bideoak ere dituzu eskuragarri. Aldaketa hau egokia iruditzen zait oso, testu hutsa baina aberasgarriagoa iruditzen zait eta euskarri ezberdinez jorratutako testua. Honetaz gain, sare sozialek ere indarra hartu dutenez, sustatukoek ez diete alde egiten utzi eta Twitter-en eta Facebook-en badute euren txokoa. Amaitzeko, atal berriak ipini dituzte. Hauek kolaboratzaile berriak daudelako sortu dira.

Hala eta guztiz ere blog kolektibo honek hasierako helburu berberak ditu, teknologiaren aurka zegoen jarrera hori apurtzeaz gain, internet bidezko informazioa egotea zeina beraiek ezagutaraziko duten.

Orokorrean informazio hau teknologiaren eta interneten ingurukoa da. Gustuko dut berezitasun hori beste blog kolektiboekin alderatuta, izan ere, sustatun hainbat tokitan aurkitu ezingo duzun informazioa daukazu.

Ni ez nahiz bulegoan nagoela sustatun sartzen naizen horietakoa. Batetik, bulego batean eserita egoteko hainbat urte ditudalako aurretik eta bestetik blog hau duela gutxi ezagutu nuelako eta oraindik nire egunerokotasunaren parte ez delako.

Horrek ez du esan nahi, weblog interesgarria iruditzen ez zaidanik. Sartu naizen guztietan informazio interesgarria eta baliagarria aurkitu baitut. Hori dela eta, ordenagailu parean nagoenean maizago sartu beharko nahiz sustatura.

Kontu ezberdin asko ditut, asko egunero erabiltzen ditudanak. Etxera ailegatu, ordenagailua piztu eta hainbat guneetan sartzen naiz. Apika, egunen batean, etxera ailegatu eta ezingo dut gune hauetan sartu. Hacker-ak bat asmatu eta gainontzekoak ere asmatuta baitu.

Hala ere, testu hau irakurri baina lehen, unibertsitatean, zehazki Konpetentziak ikasgaian gai honen inguruan hitz egin zigun Txema Egaña irakasleak. Esandakoaren ondorioz, pasahitzak aldatzeari ekin nion. Gogoan izango nituen zenbaki eta letrez osatutako pasahitzak eratuz.

Nahiz eta asko aldatu, ohitura daukat pasahitz berbera erabiltzeko eta lotura duten kontuetan pasahitz horretaz baliatzen nahiz. Hau da, unibertsitateko korreoan, mudlen… horrelakoetan pasahitza berdina daukat. Akatsa? Esan dudan bezala, testuaren baitan, bai.

Baina aldatzea zaila egiten zait. Usadioak aldatzea zaila baita niretzat. Orainarte horrela funtzionatu dut, aipatu dudan pasahitz hori erabiliaz. Beraz, irakasleak emandako azalpenen ondoren aldatu nituen pasahitzak gogoan eduki ahal izateko idatziz gorde nituen.

Hau ere arriskutsua izan liteke, aurkitu eta jada nere kontu guztietako sarbidea baitute. Baina, dirudienez, ematen dugun pauso orok du arriskua. Honenbestez, testuak dioen moduan, orainarteko pausoak aldatu eta inon idatzi barik gogoan izango ditudan pasahitzak sortu behar ditut zeinak lotura duten erabiltzen ari naizen programarekin.

Egunero ikasten omen da zerbait berria…